Een vriend…

Ik was vanmorgen heel vroeg wakker en lag te denken aan vroeger… Ja, nu klink ik als een oud omaatje en geloof me, zo voel ik me ook wel eens.

Ik moest denken aan toen ik zo oud was als mijn dochter nu ongeveer is, een jaartje of 10, 11. Mijn ouders hielden nogal van wandelen en dan niet slenteren , nee, stevig doorstappen. Dat deed mijn moeder ook als we eens ergens naartoe moesten. Ik kon haar niet bijhouden… “kom op , loop eens door, je hebt nog jonge benen” … ja, die had ik ook, ze had groot gelijk, maar toch kon ik niet zo snel lopen.

Waarschijnlijk was ik ook het enige kind in Kampen die ’s avonds uit zichzelf naar bed ging. Ik kon gewoon niet wakker blijven, ik was altijd zo moe. Mijn moeder is weet ik hoe vaak met me naar de dokter geweest, maar weer bloed prikken. Nee, weer geen Pfeiffer. “Wees toch blij dat er niks mis is met haar”…maar wat als je nou wel voelt dat er iets niet klopt?

Op de mavo werd het niet beter. Waar mijn vriendin met gymmen me nog probeerde mee te slepen als we weer eens rondjes atletiekbaan renden, werd het voor mij al gauw op de bank zitten. Wat voelde ik me soms een aansteller, maar ik kon toch echt niet meer.

Voor de z-opleiding moest ik werken in Rhoon waar ik het niet naar mijn zin had. Ik maakte veel uren, was moe en het totaal niet eens met het beleid. Na flink protesteren werd ik weggestuurd. Gelukkig stond de opleiding achter mij en mocht ik ergens anders heen. Eerst mocht ik een aantal weken vakantie houden. Die bracht ik door op de camping, bij mijn vriend en zijn ouders.  En onder het motto van ‘je bent oververmoeid’ bracht ik die door in bed. Ik kwam er alleen uit om te eten en te douchen. Soms kroop mijn neefje gezellig bij me en maakte de boel een stuk gezelliger met zijn gebabbel.

Het gedoe van de dokter-, internist-, neuroloogbezoekjes , afspraken met keuringsartsen  zal ik jullie besparen, maar het waren er veel.

Begin maart 2002 ging ik terug voor de uitslag van de mri en lumbaalpunctie. Die had ik bij elkaar gezeurt volgens de neuroloog. Zijn ongelijk moest hij wel bekennen toen hij me de uitslag gaf.

Die dag gingen Martijn en ik taart kopen en maakten we er een feestje van.

Die dag vierden we dat alles eindelijk op zijn plekje viel.

Die dag mocht het etiketje aansteller eraf.

Die dag konden alle keuringsartsen ook in een rolstoel gaan zitten, omdat ze geen poot meer hadden om op te staan.

Die dag vierde ik dat ik een vriend had gemaakt voor het leven. Een vriend op wie ik soms mopper, op wie ik scheld en die ik soms vervloek. Een vriend die me veel geleerd heeft over mezelf. Een vriend die me laat zien hoe sterk ik kan zijn, maar me ook laat zien dat het niet erg is om dat even niet te zijn. Een vriend die me heeft laten zien dat het leven met een beetje humor een stuk makkelijker word. Een vriend die me nooit alleen laat!

Hoe die vriend heet? …….. MS

Han2

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie met de tags , , , . Bookmark de permalink.

7 reacties op Een vriend…

  1. lu schreef:

    ……. ben er stil van…….

  2. Franka schreef:

    Kippenvel….XXX

  3. ma schreef:

    lieverd we houden van je ……… ik moet eerlijk bekennen dat ik soms toen ook wel eens in die tijd die gedachten had … kom op stel je niet aan …sorry sorry … maar ik weet ook nog echt de dag dat jij de uitslag kreeg en dat ook voor ons alles op zijn plaats viel … verder kom ik er achter wat een tijd dat wij al met jou optrekken … … en ook veel van je leren … nogmaals we houden van je dikke knuf xxxxx

  4. heel mooi en ik weet niet wat ik moet zeggen……

  5. Ellen Bon - Steenhuis schreef:

    Mooi Hanneke!

  6. Marijke schreef:

    Wat heb je dit weer super mooi opgeschreven.
    Ben er wel even stil van.
    Veel liefs Marijke XXXXX

  7. Jolanda schreef:

    pffff…. heftig…. heb daar een deel van met je meegelopen en herken dat, nu je het zo opschrijft, ook echt….

    vind je dapper xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Wie jat mijn lepels *