Overbezorgde moeder?…..

Een mens

 

Deze spreuk hing vroeger bij onze huisarts aan de muur achter zijn bureau. Dezelfde arts die als hij vroeg “hoe gaat het?” en je antwoordde “goed” , vroeg wat je dan kwam doen …. Ik ben in elk geval vaak genoeg bij hem geweest met vage en vermoeidheidsklachten om die spreuk in mijn koppie opgeslagen te hebben.

Hoe ik er zo bij kom om dit nu op te schrijven? Het zal iets te maken hebben met de afgelopen dagen. Ik en Martijn zien onze dochter moe zijn. Nou ja, moe? is er nog een overtreffende trap, dan is het dat! En dat is niet voor het eerst. Er zijn regelmatig periodes waarin ze doodmoe is en waarin ik haar moeilijk zie bewegen en lopen. En dan slaat de schrik me om het hart. Ben ik overbezorgd? Ja, misschien wel. Misschien zie ik wel spoken. MS is namelijk niet erfelijk. Helaas heeft het wel  iets met je genen te maken en hierdoor heeft Anne wel meer kans om MS te krijgen.

Gisteren zag ik in elk geval wel een spook. Een mooie meid van 10 met holle ogen, blauwe randen eronder die bijna in elkaar zou zakken. Haar gezicht was witter dan de bh uit die wasmiddelreclame en daar had ze zich toch echt niet mee gewassen. Ik heb haar ondersteunt en op de bank gelegd. Maar even geen handbal en schaatsen, maar even heel rustig aan. Gelukkig heeft ze vakantie.

Later keken Martijn en ik elkaar aan. Ik fluisterde “zeg maar niks” …. waarop hij antwoordde: “nee, maar we weten het allebei”…

Eerst maakte ik me alleen zorgen, probeerde hij het uit mijn hoofd te praten. En moest ik hem vaak gelijk geven, want het zal toch niet? Ik betrek alles gewoon teveel op mezelf. Anne doet veel en is gewoon welles moe van alles. Net als ieder ander kind. Nu maken we ons dus samen zorgen. Ook al heeft dat totaal geen zin. En ook dat weten we allebei. We veranderen er namelijk niks aan als het inderdaad is waar we zo bang voor zijn. Ik ben er doorheen geworsteld en in dat geval zullen we haar kunnen helpen, ze is een sterke meid, ze redt het wel. Allemaal waar, maar toch blijft het in mijn hoofd knagen.

Vandaag voelt ze zich weer wat beter. Toch blijft het beeld van gisteren in mijn hoofd hangen. En ik weet dat ik me er niet te druk om moet maken, want…

‘Een mens lijdt dikwijls ’t meest, door ’t lijden dat hij vreest, doch dat nooit op komt dagen!’  En daar bijt ik me maar even in vast!

 

 

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

2 reacties op Overbezorgde moeder?…..

  1. Heidi schreef:

    Ik word er stil van. Weet even niet wat ik erop moet zeggen.

  2. Tinie van der Veen schreef:

    Lieve Han en Martijn

    Ik weet hoe het voelt, en begrijp dat je je zorgen maakt .
    Fijn dat je het gedicht van dr. Bergsma nog kent, er zijn nog meer coupletten.
    Heel veel sterkte gewenst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Wie jat mijn lepels *