Spring maar achterop bij mij…

Daar zit ik dan op mijn lip te bijten… een soort mantra gaat door mijn hoofd… ik ga niet huilen, ik ga niet huilen, ik ga niet huilen….ik kijk naar mijn dochter die ik aan het helpen ben met een armband loomen….. ik kijk bewust niet naar buiten, waar Tinus zich klaarmaakt om met mijn oude racefiets te gaan fietsen…. sommige dingen zijn heel moeilijk te accepteren….dit was gisteren…. en oh wat had ik graag zo’n onwijs sexy strakke broek aangetrokken om te gaan fietsen, alhoewel mijn benen niet zo sexy meer zijn als vroeger….ja, oma….

Vorige week heeft Tinus een stofnest uit de schuur gehaald en wat bleek…. er scheen een nog best redelijke racefiets onder te zitten…. een beetje oldtimer, maar nog best het proberen waard….en dat ging hij gisteren dan ook doen…. en mijn hoofd zegt, natuurlijk…doen!… maar mijn gevoel zegt zo heel iets anders….

Anne die mijn gezicht ziet vraagt wat er is….. ik geef antwoord dat papa mijn fiets gekaapt heeft…. ‘dat is ook gemeen’ luidt haar antwoord….. ach schat, mama kan toch niet meer fietsen, dus hij heeft groot gelijk…..’nou mam, dan leer ik jou fietsen…. dat lijkt me leuk, jij hebt het mij geleerd, dan leer ik nu jou fietsen…. SLIK!…. ik knipper nog harder met mijn ogen en tover een glimlach te voorschijn…. ja schatje, dat zou wel grappig zijn he, maar ik ben bang dat we de zijwieltjes al hebben weggegeven…

Als ze weg is naar een vriendinnetje loop ik de tuin in… ik geniet van de zon en de plantjes in de tuin…. de poes loopt om mijn voeten te dralen en ik ga naast haar in het gras zitten….even kroelen…. ik bedenk mezelf dat ik heel veel heb om van te houden en dat ik ook nog heel veel kan…. ik ben een rijk mens…. ja absoluut…. maar ja, weer dat, mijn hoofd weet het, maar mijn gevoel….

Als Tinus thuis komt zegt hij: “zullen we nog even samen dat rondje gaan doen…. jij op de scoot, ik op de fiets”… en ik denk tuurlijk, het troostrondje…. maar het is prachtig weer en hij heeft helemaal gelijk…. ik zet me erover heen en we gaan…. ik geniet van alles wat ik zie…. de hertjes…de mooie wolken aan een strakblauwe lucht…. de zon op het water…. als we even stil ¬†staan om wat te drinken kan ik het niet laten…. ik kaap Tinus fiets en ga er vandoor…. na de eerste paar trappen voel ik mijn benen verkrampen en ik slinger heen en weer… het is vast niet verantwoord fietsen maar op het stille wegje kan het geen kwaad…met de groots mogelijke moeite keer ik om en ik trap terug naar de plek waar mijn scoot braaf staat te wachten…. ik ga steeds harder…. en wat ik mezelf ook wijs probeer te maken… er gaat niks boven het gevoel van de wind langs je hoofd als je met 24 km per uur fietst…. trappen zo hard je kan….heerlijk….. dit is vast niet de laatste keer dat ik zijn fiets kaap….

Laatst hoorde ik een andere rollie zeggen dat de teksten met…. de enige handicap die je kan hebben zit tussen je oren… nergens op slaan…. ok , ze lijken leuk postitief en stimulerend, maar ze zijn niet waar… en zo is het maar net…. door mijn handicap kan ik niet meer racen…. en dat gaat niet meer gebeuren… want MS zit wel tussen mijn oren, maar niet op de manier zoals ze met die tekst bedoelen…. en weet je wat…. het geeft niet…. het is ok…. het is soms even slikken….leren accepteren en doorgaan…. en vandaag ging het al een stuk beter toen Tinus er vandoor ging….. het begint te wennen…. en als ik het echt niet meer uithou, kan ik altijd nog achterop gaan….ouch!

Spring_maar_achter_op_bij_mij_achter_op_mijn_fiets_tshirt_korte_mouw_1327231027_original_4

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Wie jat mijn lepels *