Vrij

Gisteren met man, dochter en een vriendin van haar voor de televisie. Het is 4 mei… Dodenherdenking… Ik vind het o, zo belangrijk dat we herdenken en onthouden wat er allemaal gebeurd is… maar ook denken aan wat er nog steeds gebeurd…

Gistermiddag mijn moeder aan de telefoon…. Ga je nog kijken?…. Natuurlijk, de Waalsdorpervlakte , want wat al die mannen in pak te zeggen hebben interesseert me niet zo… Mijn moeder grinnikt, je bent ook echt een kind van je vader.

En daar zit je dan…. 2 minuten stil…. waar denk je aan? … In die paar minuten kan er veel door je hoofd flitsen… al het leed van de oorlog toen, maar ook al het leed van de oorlog nu… en hoe dankbaar ik mag zijn om in een vrij land te leven.

Ja, we zijn in ons kikkerlandje goed in klagen… en ik ben daarop geen uitzondering… Bovendien… vrij ? .. ik voel me zo vaak aan huis gebonden, zeker de afgelopen tijd. Voor mij is 4 mei een goeie trap onder mijn kont om even na te denken over hoe het ook kan. Jaren opgesloten achter een boekenkast bijvoorbeeld, over gebonden aan huis gesproken.

Ik vraag me af wat mijn dochter meekrijgt…. maar uit haar reacties van nu en de afgelopen jaren, merk ik hoe het nog steeds leeft… ook bij haar…. dat blijkt wel uit wat ze schreef op school:

Ondergedoken … in een kelder, gebouw of huis… geen plezier….wachten tot je wordt bevrijd… hopen dat je niet gevonden word….de geluiden van bommen en kogels maken je bang….we kunnen het ons niet voorstellen, maar het is allemaal gebeurd.

Vandaag is het 5 mei…. we vieren onze vrijheid…. en dat is goed, want daar hebben mensen hard voor gevochten…. maar stiekem hoop ik dat 4 mei nog een poosje in mijn hoofd blijft hangen…. ik heb er namelijk nog steeds genoeg van te leren…

5 mei 2

Ja, hopelijk of toch niet?

 

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Wie jat mijn lepels *